48 Yıl Sonra İlk Görev Yeri Olan Osmancık’ı Ziyaret Etti

0
73

Emekli öğretmen Nermin Aksakalbarcak 48 yıl önce öğretmenlik yaptığı Osmancık’ı ziyaret etti.

Aydın Kuşadası’nda yaşayan emekli Sosyal Bilgiler öğretmeni Nermin Aksakalbarcak, 48 yıl önce ilk görev yeri olan Osmancık’ı ziyaret etti. Aksakalbarcak ve öğrencilerinin yıllar sonra bir araya gelmesi duygusal anlara sahne oldu.

1968-1971 yılları arasında Osmancık Ortaokulu ve Osmancık Lisesi’nde Edebiyat ve Tarih Derslerine giren Nermin Aksakalbarcak, Kuşadası’ndan arkadaşı Jale Karakıvrak ve Ankara’dan o yıllarda Osmancık’ta okuyan öğrencisi Şenay Sakallı ile birlikte öğrencilerinin daveti üzerine 48 yıl sonra Osmancık’a geldi. Uzun yıllar birbirlerini görmeyen öğretmen ve öğrencilerin buluşma anı ise duygusal anların yaşanmasına, eski günlerin yad edilmesiyle keyifli anlara sahne oldu.

2 gün süreyle Osmancık’ta bir araya gelen ve ilçeyi gezen Aksakalbarcak ve öğrencilerinin buluşmasına, o yıllarda görev yapan meslektaşları emekli öğretmenler Muharrem Meral ve Yücel Boyacı’da eşlik etti.

Anıların anlatıldığı, keyifli sohbetlerin yapılarak hasret giderildiği buluşmada Osmancık’ın birçok yeri gezildi, buluşmanın anısına hatıra fotoğrafları çekinildi.

Nermin Aksakalbarcak, Balıkesir Necatibey Eğitim Enstitüsü’nden mezun olduktan sonra 1968 yılında Osmancık Ortaokulu’nda 3 yıl, 1970 yılında kurulan Osmancık Lisesi’nde ise 1 yıl öğretmenlik yaptıktan sonra 4 yıl süreyle görev yaptığı Osmancık’tan 1971 yılında ayrıldı.

Nermin Aksakalbarcak, yıllar sonra öğretmenlik mesleğinde ilk görev yeri olan Osmancık’a yaptığı ziyareti ve duygularını ilçeden ayrıldıktan sonra kaleme aldı.

Nermin Aksakalbarcak duygularını şöyle dile getirdi;

“48 yıllık özlemdi.

Düzenlenmesine katkı veren öğretmen arkadaşım Sayın Yücel Boyacı’ya ve değerli öğrencilerime.

Kahvaltıya ve gün içinde, akşam birlikteliğimizi şereflendiren sevgili öğrencilerime ve eşlerine sonsuz sevgilerimi ve teşekkürlerimi sunuyorum.

48 yıllık özlemde değişen Osmancık’ı da gördük. Bazen acıdı yüreğim bıraktığım güzelliklerin yok oluşundan.

Oturduğum ev yoktu artık!

Türkiye’mde örneği az görülen orman ve çiçek karışımının içine gömülü görev yaptığım ortaokul ve lise yoktu. Askerlik Şubesi ve Devlet Hastanesi yoktu.

Yeniler vardı. Kızılırmak artık kızıl akmıyordu ama, tarihî köprüsünün dışında yeni köprüler ve ırmak yöresinde Amasya evleri benzeri otantik evler yapılmış. Kafeler var. Geniş caddeler ve şık apartmanlar, eski yaşanmışlığı silmişti.

Yeninin yüzü gülüyordu. Beğendim.

Okul katibimiz Sayın Selami Aslan ailesi, ailem gibiydi. Zor zamanlarım ve bayram sabahlarım onların evinde anı olurdu.

Yalnızlığımı düşünmeye zaman kalmazdı, çünkü okul yolundaki evlerin oturanları, okul çıkışında evlerine davet ederlerdi.

“Varivi “yi, “pevrede “yi, “çonçiğ ve göbel “i onlardan öğrenmiştim. Yöre ağzım onlarla anlaşacak kadar gelişmişti.

Der ki öğrencilerim “Siz bize dünyayı gösteren bir pencere açtınız “21 yaşımda neler de yapmışım! Kitap sevgisi, şiir sevgisi, salt radyonun olduğu ortamda gündem değerlendirmeleri yapardım. Dünyaya açılan pencere de buydu.

Gece kesilen ışıklara korkularımı katardım ama, gündüz ders dışında saç bile keserdim, çünkü bir kuaför salonu yoktu o yıllarda.

Ben yerel dostluklar biriktirdim Osmancık’ta. Yoksa dört yıl, başka türlü rüya gibi geçmezdi.

İşte 48 yıllık bir özlemi giderirken, Amasya ‘dan,Ankara ve Çorum ‘a dek varlıklarıyla beni zenginleştiren gündüz, gece ve kahvaltıda buluştuğum sevgili öğrencilerime gönül teşekkürlerimi sunuyorum.

Bir ölümlü için bu, paha biçilmez değerli bir anıdır. Sağlık ve sevgi dileklerim sizinle olsun. İyi ki yaşamımda var oldunuz!

Sizleri Kuşadası ‘na beklerim.”

CEVAP VER

Please enter your comment!
Please enter your name here